Op deze pagina korte indrukken, gedachten en invallen bij het lezen.
Hendrik Willem Heuvel, Oud-Achterhoeksch Boerenleven. Uitgeverrij Gherre - Terborg Elfde druk 2001. (Een eeuw ononderbroken te koop in de boekhandel!)
Welke schrijver is belangrijk voor mijn werk? De eerste aan wie ik denk is het hoofd van een lagere school.
In 1926, honderd jaar geleden, overleed de hoofdonderwijzer van Borculo. Een jaar na zijn dood verscheen dit boek, dat gelukkig al een eeuw te koop is. Er zijn boeken die sneller uit de schappen verdwijnen.
Ik las het met meer plezier dan menig literair werk. Het geeft een beeld van het boerenleven in de Achterhoek voordat de moderne tijd zich deed gelden. We zien, in geuren en kleuren, het leven op de boerderij, zoals Hendrik zich dat herinnerde, uit 1874. Hij was in dat jaar tien jaar oud. Prachtig om door de ogen van die jongen die armoedige en magnifieke wereld te zien. Er zijn nauwelijks bronnen die ons doen ervaren hoe het is om op te groeien in een boerendorp (Loarne) in de tijd dat al het werk met de hand werd gedaan. Geen elektriciteit, geen stromend water, geen riool. Dit is een helder en lief, te lief, beeld. En wat een genot om de taal van die gewone mensen te horen, het dialect zo mijlenver van de literatuur.
Ik moet bekennen: ik las dit boek driemaal achtereen. De veurkieker die weet wanneer de mensen sterven gaan en uiteindelijk in de verte zichzelf over een eenzame landweg ziet gaan; de kwartels, patrijzen en korhoenders die de jongen van tien vanuit zijn bed kon horen; de zwervers en ambachtslieden die komen slapen in het hooi… een voorbije wereld die even niet voorbij is.
Een historische sensatie komt zelden tot me vanuit een geschiedenisboek of roman, ook al is het een historische roman. Dit boek brengt me nabij de mensen die hier, waar ik woon, anderhalve eeuw geleden leefden. Die nabijheid is voor mij de meest overtuigende vorm van waarheid. Heuvel geeft die — bladzij na bladzij.
In 1926, honderd jaar geleden, overleed de hoofdonderwijzer van Borculo. Een jaar na zijn dood verscheen dit boek, dat gelukkig al een eeuw te koop is. Er zijn boeken die sneller uit de schappen verdwijnen.
Ik las het met meer plezier dan menig literair werk. Het geeft een beeld van het boerenleven in de Achterhoek voordat de moderne tijd zich deed gelden. We zien, in geuren en kleuren, het leven op de boerderij, zoals Hendrik zich dat herinnerde, uit 1874. Hij was in dat jaar tien jaar oud. Prachtig om door de ogen van die jongen die armoedige en magnifieke wereld te zien. Er zijn nauwelijks bronnen die ons doen ervaren hoe het is om op te groeien in een boerendorp (Loarne) in de tijd dat al het werk met de hand werd gedaan. Geen elektriciteit, geen stromend water, geen riool. Dit is een helder en lief, te lief, beeld. En wat een genot om de taal van die gewone mensen te horen, het dialect zo mijlenver van de literatuur.
Ik moet bekennen: ik las dit boek driemaal achtereen. De veurkieker die weet wanneer de mensen sterven gaan en uiteindelijk in de verte zichzelf over een eenzame landweg ziet gaan; de kwartels, patrijzen en korhoenders die de jongen van tien vanuit zijn bed kon horen; de zwervers en ambachtslieden die komen slapen in het hooi… een voorbije wereld die even niet voorbij is.
Een historische sensatie komt zelden tot me vanuit een geschiedenisboek of roman, ook al is het een historische roman. Dit boek brengt me nabij de mensen die hier, waar ik woon, anderhalve eeuw geleden leefden. Die nabijheid is voor mij de meest overtuigende vorm van waarheid. Heuvel geeft die — bladzij na bladzij.